آفتاب غريب.....

هر وقت غمگين بود مي گفت: "اين بيابان گرد چه شد؟ كاش مي آمد به ما سري مي زد."

*****

پيامبر خدا تب كرده بود. خودش مي گفت به زودي مي رود. بعضي از صحابه آمده بودند عيادت.

گفت: "كاغذ و قلم بياوريد تا  نامه اي بنويسم كه گم راه نشويد ."

يكي گفت: " پيامبر تب كرده و هذيان مي گويد. قرآن كافي است ."

و نگذاشت قلم و كاغذ بياورند . مي ترسيد سند رسوايي بشود براي بعضي ها.

آفتاب آخرين / مهدي قزلي / از مجموعه ي چهارده خورشيد و يك آفتاب

**************************************

وسط خطبه بود كه يك دفعه از جايش بلند شد .از منبر پايين آمد.از بين جمعيت رد شد . كودكي زمين خورده بود.محمد اورا بلند كرد . هم راه خودش برد بالاي منبر . روي زانويش نشاند و خطبه را ادامه داد . نوه اش بود؛ حسن .

*****

از كوچه ها مي گذشتيم. حسن را ديديم. بازي مي كرد. پيامبر قدم هايش را تندتر كرد . رسيد نزديكش . دست هايش را باز كرد ، مي خواست بغلش كند . او اما به اين طرف و آن طرف مي دويد . پيامبر هم به دنبالش ؛هر دو مي خنديدند .او را گرفت .دستي كشيد روي سرش ، بوسيدش . فرمود :"تو از مني ، من از تو . خدا دوست دارد هر كه تو را دوست داشته باشد."

آفتاب غريب / مريم كريمي / از مجموعه  چهارده خورشيد و يك آفتاب

***************************************